Στη Μαρία

Ατένισα τα μάτια σου,
τα μυριοδακρυσμένα,
κι είδα το φως που σου 'καιγε,
το στήθος, μανιασμένα.

Σ' είδα μπροστά στην άβυσσο,
να στέκεις, ξεπνεμένη,
να κλαις και να οδύρεσαι,
για μια ζωή, χαμένη.

Μα τότε, σαν να σου ψιθύρισε,
μέσα στ' αυτί σου, η κόρη,
που νόμιζες πως έχασες,
για πάντα, στο βαγόνι.

Λόγια γλυκά και απαλά,
που ίσα που ακουγόταν,
σου έλεγε πως είν' καλά,
και σώμα, ας μη φαινόταν.

Σου έλεγε δεν φταις εσύ,
και θα ξαναβρεθείτε,
μα πρέπει να αγωνιστείς σκληρά,
να μην ξαναχαθείτε.

Πως θα 'ναι πάντα εκεί,
μαζί σου, στον αγώνα,
για μια ζωή χαρούμενη,
απ' άνοιξη, ως χειμώνα.

Για όλα τα μικρά παιδιά,
μα και για τα μεγάλα,
κι ας λεν πως διαφέρουνε,
κάποια, από όλα τ' άλλα.

Κωνσταντίνος Τόλης